Jak przygotować zraszacze udarowe na zimę: kompletny przewodnik

Aby zimować zraszacze udarowe należy odciąć dopływ wody, spuścić całą wodę pozostałą z przewodów i głowic zraszaczy, wydmuchać pozostałą wilgoć metodą sprężonego powietrza i zabezpieczyć odsłonięte elementy przed ujemnymi temperaturami. Pominięcie tego procesu w klimatach, w których temperatura spada poniżej 32°F (0°C), może spowodować pęknięcie korpusów tryskaczy, rozerwanie linii bocznych i zniszczenie zabezpieczeń przed przepływem zwrotnym – naprawy, które często kosztują od 200 do 800 dolarów lub więcej. W tym przewodniku szczegółowo omówiono każdy etap, w tym potrzebne narzędzia, typowe błędy oraz to, że różne typy zraszaczy uderzeniowych wymagają nieco innego podejścia.

Dlaczego zimowe zraszacze udarowe mają większe znaczenie niż myślisz

Zraszacze udarowe — czasami nazywane zraszaczami wirnikowymi udarowymi lub zraszaczami impulsowymi — wykorzystują sprężynowe ramię odchylające, które uderza w strumień wody, aby obrócić głowicę. Ta konstrukcja mechaniczna jest niezawodnym wyborem od dziesięcioleci i jest stosowana do wszystkiego, od trawników przydomowych po duże pola uprawne. Jednak ta sama złożoność mechaniczna oznacza, że ​​istnieje więcej części wewnętrznych, w których utrzymuje się woda stojąca i które są podatne na rozszerzanie się lodu.

Woda rozszerza się mniej więcej 9% objętości po zamrożeniu . Wewnątrz uszczelnionego korpusu tryskacza z mosiądzu lub tworzywa sztucznego ekspansja nie ma dokąd pójść. Pęknięcia obudowy, wypaczenia wewnętrznego zespołu sprężyny i złączki gwintowane mogą ulec całkowitemu przecięciu. W systemie z 20 głowicami udarowymi wymiana każdej pękniętej głowicy po cenie średnio 15–40 USD za sztukę szybko się opłaca – nawet zanim uwzględnisz robociznę lub uszkodzenia rur pod ziemią.

Poza pojedynczymi głowicami, boczne rury zasilające zraszacze udarowe zwykle znajdują się jedynie od 6 do 12 cali pod ziemią w cieplejszych regionach. Na obszarach o silnych mrozach linia szronu może osiągnąć od 24 do 48 cali. Rury płytsze niż lokalna granica mrozu zamarzną i potencjalnie pękną, jeśli nie zapewni się odpowiedniego zabezpieczenia przed zimą. Rezultatem jest podmokły grunt, marnotrawstwo wody i kosztowne wykopy.

Nawet w łagodnym klimacie, takim jak północno-zachodnie wybrzeże Pacyfiku lub południowo-wschodnie wybrzeże, gdzie twarde przymrozki są rzadkie, niespodziewane mrozy mogą spowodować uszkodzenia, jeśli w przewodach nadal znajduje się woda. Winterizing to tanie ubezpieczenie niezależnie od strefy klimatycznej.

Narzędzia i materiały potrzebne przed rozpoczęciem

Zorganizowanie się przed rozpoczęciem oszczędza czas i zapobiega niekompletnym zadaniom. Oto, czego będziesz potrzebować w zależności od wybranej metody:

Do metody sprężonego powietrza (przedmuchu).

• Sprężarka powietrza zasilana gazem o mocy znamionowej ok 50 CFM (stóp sześciennych na minutę) lub więcej w przypadku większych systemów — mała sprężarka warsztatowa o pojemności 20 galonów zwykle nie wystarcza
• Adapter wydmuchowy, który łączy się z portem wydmuchowym systemu (zwykle szybkozłącze lub złączka gwintowana w pobliżu zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym)
• Okulary ochronne — obowiązkowe, nie opcjonalne
• Ochrona słuchu
• Rękawiczki robocze

Do ręcznego opróżniania

• Wkrętaki płaskie i krzyżakowe
• Klucz nastawny lub klucz do rur
• Klucz do ręcznych zaworów spustowych (często klucz z płaską końcówką lub klucz kwadratowy, w zależności od marki zaworu)
• Wiadro lub ręczniki do zbierania spływającej wody

Do wszystkich metod

• Mapa stref Twojego systemu nawadniania lub harmonogram sterownika (dzięki czemu wiesz, ile masz stref)
• Pianka izolacyjna lub owijka rurowa do odsłoniętych elementów nadziemnych
• Taśma teflonowa do ponownego uszczelniania odłączanych złączek
• Instrukcja systemu nawadniania (szczególnie przydatna do lokalizacji otworów wydmuchowych i zaworów spustowych)

Krok po kroku: Jak przygotować zraszacze udarowe na zimę metodą wydmuchu

Metoda przedmuchu sprężonym powietrzem jest najdokładniejszą metodą i najczęściej stosowaną przez profesjonalistów zajmujących się nawadnianiem. Jest bardzo skuteczny w systemach z rotorem udarowym, ponieważ głowice zraszaczy unoszą się i umożliwiają ucieczkę powietrza, co oznacza, że ​​wydmuch oczyszcza jednocześnie rury i wewnętrzne komory głowicy.

Krok 1: Wyłącz główny dopływ wody do systemu nawadniającego

Znajdź dedykowany zawór odcinający dla swojego systemu nawadniającego. Zwykle znajduje się to w pobliżu wodomierza, w piwnicy lub w skrzynce z zaworami zakopanej na podwórku. Wyłącz to całkowicie. Nie polegaj na samym wyłączeniu sterownika – sterownik zatrzymuje załączenie stref, ale nie izoluje linii zasilającej od sieci wodociągowej.

Jeśli w systemie zastosowano zawór zwrotny (wymagany przepisami w większości gmin), zlokalizuj również jego uchwyty odcinające. Są to uchwyty po obu stronach urządzenia zwrotnego — obróć je prostopadle do rury, aby je zamknąć. Izolator przepływu zwrotnego sam w sobie zatrzymuje wodę i jest częstą ofiarą pomijania warunków zimowych.

Krok 2: Wyłącz kontroler nawadniania

Ustaw sterownik w tryb „deszcz” lub „wyłączony” lub przełącz go na tryb ręczny, aby móc aktywować poszczególne strefy podczas przedmuchu. Większość nowoczesnych kontrolerów ma specyficzny tryb zimowania lub ręcznej aktywacji. Podczas procesu wydmuchu konieczne będzie wyzwalanie każdej strefy pojedynczo, dlatego należy zapewnić dostęp do sterownika. Nie wyłączaj całkowicie kontrolera, jeśli jest on wyposażony w baterię timera — możesz zachować ustawienia harmonogramu na wiosnę.

Krok 3: Podłącz sprężarkę powietrza do portu wydmuchowego

Większość systemów nawadniających zainstalowanych po połowie lat 90. XX wieku ma dedykowany otwór wydmuchowy — zazwyczaj jest to szybkozłącze lub przyłącze gwintowane umieszczone pomiędzy zabezpieczeniem przed przepływem zwrotnym a zaworami strefowymi. Podłącz wąż sprężarki do tego portu za pomocą odpowiedniego adaptera. Przed podłączeniem upewnij się, że połączenie jest solidne oraz że sprężarka powietrza jest wyłączona i pozbawiona ciśnienia.

Krytyczna uwaga dotycząca bezpieczeństwa: nigdy nie stawaj nad lub w pobliżu głowicy zraszacza uderzeniowego podczas procesu wydmuchu. Sprężone powietrze może wyrzucać z dużą prędkością gruz, brud i elementy tryskaczy. Na tym etapie należy trzymać wszystkie osoby postronne i zwierzęta z dala od podwórka.

Krok 4: Przedmuchaj każdą strefę, zaczynając od tej znajdującej się najdalej od zaworu

Najpierw aktywuj strefę najdalej od głównego zaworu zasilającego. Następnie włącz sprężarkę i ustaw ciśnienie na nie więcej niż 50 PSI dla systemów rur z polietylenu (polietylenu) lub 80 PSI dla systemów rur z PVC . Przekroczenie tych ciśnień grozi uszkodzeniem rur, kształtek i samych głowic zraszaczy.

Obserwuj, czy z aktywowanych głowic zraszaczy uderzeniowych wydmuchuje się mgła wodna — jest to odprowadzana wilgoć. Uruchom każdą strefę dla dwa do trzech cykli trwających nie dłużej niż dwie minuty każdy umożliwiając napełnienie zbiornika sprężarki pomiędzy cyklami. Ciągła praca sprężarki stwarza ryzyko przegrzania zarówno sprężarki, jak i elementów wewnętrznych głowicy zraszacza.

Po pierwszym przejściu przez wszystkie strefy, przejdź przez każdą strefę jeszcze raz. Drugie przejście wychwytuje resztkową wilgoć, która została usunięta podczas pierwszego przejścia, ale nie została całkowicie usunięta. W systemach z wieloma głowicami udarowymi na strefę czasami wymagane jest trzecie przejście.

Krok 5: Przedmuchaj przewód główny i element zapobiegający przepływowi zwrotnemu

Gdy wszystkie strefy zostaną oczyszczone, należy uruchomić ręczne zawory spustowe na głównej linii zasilającej, aby uwolnić uwięzioną wodę. Niektóre zawory zwrotne mają małe kurki testowe — otwórz je, aby umożliwić przepływ powietrza i wypchnięcie pozostałej wilgoci. Zimą należy pozostawić kurki testowe lekko otwarte, aby zapobiec gromadzeniu się wewnątrz kondensatu.

Krok 6: Zaizoluj komponenty naziemne

Nawet po wydmuchaniu rury naziemne, zawór zwrotny i wszelkie odsłonięte skrzynki zaworowe powinny zostać zaizolowane. Użyj piankowych tulejek izolacyjnych do rur (dostępnych w sklepach ze sprzętem za mniej niż 10 dolarów za odcinek o długości 6 stóp) owiniętych wokół odsłoniętych rur. W przypadku izolatorów przepływów zwrotnych w sklepach z artykułami irygacyjnymi można kupić specjalnie wykonane osłony izolacyjne. Zabezpiecz osłonę, aby wiatr nie mógł jej zdmuchnąć podczas zimnego trzasku.

Ręczna metoda opróżniania systemów zraszaczy udarowych

Jeśli system został zaprojektowany z ręcznymi zaworami spustowymi w najniższych punktach układu rur, można go używać w okresie zimowym bez sprężarki. Ta metoda sprawdza się dobrze w przypadku systemów na pochyłym terenie, gdzie grawitacja może przyciągać wodę do zaworów spustowych, ale jest mniej niezawodna w przypadku płaskich lub skomplikowanych układów, w których kieszenie wodne tworzą się w nieoczekiwanych miejscach.

1. Całkowicie zamknij główny dopływ wody do nawadniania.
2. Aktywuj każdą strefę na sterowniku, aby zwolnić ciśnienie w przewodach. Głowice wyskoczą na chwilę, a następnie opadną wraz ze spadkiem ciśnienia.
3. Otwórz wszystkie ręczne zawory spustowe. Są one zwykle umiejscowione w najniższym punkcie przebiegu rur w każdej strefie lub na zaślepkach końcowych linii bocznych. Użyj klucza do spustu lub narzędzia z płaską końcówką wymaganego dla Twojej marki zaworu.
4. Odczekaj 20 do 30 minut, aż woda spłynie ze wszystkich przewodów.
5. W przypadku zraszaczy uderzeniowych należy ręcznie nacisnąć pion, aby usunąć całą wodę uwięzioną w obudowie. Niektóre mosiężne głowice udarowe utrzymują niewielki zbiornik wody w korpusie nawet po opróżnieniu przewodu — naciśnięcie rury pionowej i przechylenie głowicy powoduje uwolnienie tej wody.
6. Zamknąć zawory spustowe i zaizolować elementy nadziemne w sposób opisany powyżej.

Ograniczeniem metody ręcznego spustu jest to, że nie gwarantuje ona całkowitego odprowadzenia wilgoci z tryskaczy uderzeniowych zamontowanych w połowie wysokości – woda, która nie dotrze do zaworu spustowego, pozostanie zamarznięta w korpusie. W klimatach, w których temperatury stale spadają poniżej 20°F (-6°C), metoda wydmuchu jest znacznie bardziej niezawodna.

Porównanie metod zimowania systemów zraszaczy udarowych

Nie każdy system lub sytuacja wymaga tego samego podejścia. Użyj tego porównania, aby zdecydować, która metoda pasuje do Twojej konfiguracji:

Szczególne uwagi dotyczące różnych typów zraszaczy udarowych

Nie wszystkie zraszacze udarowe są takie same, a niektóre mają cechy lub elementy konstrukcyjne, które wpływają na dokładność odprowadzania wody podczas zimowania. Oto, na co należy zwrócić uwagę w przypadku najpopularniejszych typów:

Zraszacze udarowe z mosiądzu

Tradycyjne mosiężne głowice udarowe, takie jak modele Rain Bird 25PJDAC lub Orbit, są trwałe, ale ciężkie, a ich uszczelnione korpusy mogą zatrzymywać wodę w pobliżu otworu dyszy nawet po wydmuchaniu. Po procesie wydmuchu ręcznie naciśnij i obróć kilka reprezentatywnych głowic, aby sprawdzić, czy nie ma uwięzionej wody. Jeśli po przechyleniu głowy wypłynie woda, wykonaj kolejny cykl wydmuchu w tej strefie.

Mosiężne głowice są bardziej odporne na pękanie niż plastikowe, ale wewnętrzny zespół sprężyn i punkt obrotu ramienia sań mogą w dalszym ciągu zostać uszkodzone przez gromadzący się lód w wyniku powtarzających się cykli zamrażania. Jeśli masz starsze mosiężne głowice, które nigdy nie były konserwowane przez zimę i wykazują pęknięcia naprężeniowe, wymień je przed wiosennym uruchomieniem, zamiast ryzykować wybuchem w sezonie irygacyjnym.

Zraszacze udarowe z tworzywa sztucznego

Plastikowe głowice udarowe są znacznie bardziej podatne na pękanie przy zamarzaniu niż mosiądz. Pojedyncze zamrożenie ze stojącą wodą wewnątrz plastikowego korpusu może spowodować całkowite rozerwanie obudowy. Jeśli posiadasz zraszacze udarowe z tworzywa sztucznego w klimacie, w którym temperatury regularnie spadają poniżej zera, metoda przedmuchu nie jest opcjonalna – jest niezbędna. W przypadku systemów głowic udarowych z tworzywa sztucznego zalecane są dwa pełne przejścia wydmuchowe.

Głowice udarowe z regulowanym łukiem a głowice udarowe o pełnym okręgu

Zraszacze regulowane łukowo wyposażone są w kołek wyzwalający lub śrubę dyfuzora, które ograniczają zasięg zamiatania. Te dodatkowe składniki tworzą małe wnęki, w których może gromadzić się woda. Po przedmuchaniu regulowanych głowic łukowych należy ręcznie przesunąć ograniczniki łuku w pełnym zakresie ruchu, aby usunąć wodę znajdującą się w pobliżu mechanizmu wyzwalającego.

Zraszacze wynurzalne do gruntu

Wyskakujące głowice udarowe (te, które chowają się do obudowy, gdy nie są używane) mają trzpień obciążony sprężyną, który zatrzymuje wodę zarówno w obudowie, jak i wokół sprężyny powrotnej. Podczas wydmuchu sprężone powietrze powinno spowodować całkowite wysunięcie trzpienia i umożliwienie ujścia wilgoci. Jeżeli trzpień podczas wydmuchu utknie w dolnym położeniu, może nie zostać prawidłowo wypuszczony. Po przedmuchu sprawdź wszystkie głowice, które nie wyskoczyły w widoczny sposób — ręcznie wysuń trzonek i wykonaj jeszcze jeden krótki cykl powietrza w tej strefie.

Zraszacze udarowe mocowane na kolcach i na statywie

Naziemne zraszacze udarowe montowane na kolcach lub statywach podłącza się do systemu za pomocą węża lub sztywnej rury pionowej. Łatwiej je przechowywać na zimę, ponieważ często można całkowicie odłączyć głowę i przechowywać ją w pomieszczeniu. Odłączyć głowicę od węża doprowadzającego lub rury pionowej, spuścić wodę z węża i przechowywać korpus zraszacza udarowego w szopie lub garażu, gdzie temperatura utrzymuje się powyżej zera. Jest to zdecydowanie najbezpieczniejsze podejście w przypadku systemów montowanych na kolcach i systemów przenośnych.

Kiedy zimować: progi czasowe i temperaturowe

Właściwy czas na zimowanie zależy od lokalnego klimatu i specyficznych wzorców zamarzania w Twojej okolicy. Oto najważniejsze wytyczne dotyczące harmonogramu stosowane przez specjalistów zajmujących się nawadnianiem:

• Strefy odporności USDA 3–5 (Minnesota, Wisconsin, Montana, północna Nowa Anglia): Zimować od połowy do końca października, przed pierwszymi silnymi przymrozkami. W tych regionach temperatura gleby na głębokości rury sięga zera już pod koniec października.
• Strefy 6–7 (środkowy Atlantyk, Missouri, Kansas, północno-zachodni Pacyfik w głębi lądu): Zimować od końca października do połowy listopada. Pierwsze silne przymrozki zwykle pojawiają się w listopadzie, ale mrozy mogą wystąpić wcześniej.
• Strefy 8–9 (południowo-wschodnie wybrzeże, Teksas, wybrzeże Pacyfiku): Zimować od końca listopada do grudnia. Twarde zamrożenia są rzadkie, ale nie niemożliwe. Lekki mróz do -2°C utrzymywany przez ponad cztery godziny wystarczy, aby spowodować pęknięcie plastikowych głowic udarowych.
• Strefa 10 (Południowa Floryda, Hawaje, wybrzeże południowej Kalifornii): Zimowanie na ogół nie jest wymagane, ale izolowanie wszelkich elementów nadziemnych jest nadal dobrą praktyką podczas każdego przewidywanego zimnego frontu.

Praktyczna zasada: przystosuj instalację tryskaczową do zimy co najmniej dwa tygodnie przed średnią datą pierwszego zamarznięcia na danym obszarze. Lokalną średnią datę pierwszego zamarzania można znaleźć za pośrednictwem Krajowej Służby Meteorologicznej lub stanowej usługi doradztwa rolniczego. Czekanie do ostatniego możliwego dnia nie pozostawia bufora na nieoczekiwane wczesne trzaski zimna.

Jeśli przegapisz okno i przed nadejściem zimy nadejdzie silny mróz, nie panikuj. Natychmiast wyłącz dopływ wody, aby zapobiec dalszemu zalaniu w przypadku pęknięcia rur. Gdy grunt rozmrozi się na tyle, że będzie można sprawdzić system, sprawdź każdą głowicę uderzeniową i widoczny odcinek rury przed ponownym wprowadzeniem ciśnienia wody. Rozpocznij od niskiego ciśnienia (30–40 PSI) przy pierwszym ciśnieniu sprężyny, aby zidentyfikować wycieki, zanim zamienią się w powódź.

Typowe błędy podczas zimowania zraszaczy udarowych

Nawet właściciele domów, którzy co roku próbują przeprowadzić zimę, mogą popełnić błędy, które narażają ich system na niebezpieczeństwo. Oto najczęstsze błędy i sposoby ich uniknięcia:

Używanie zbyt małego ciśnienia powietrza lub zbyt małej sprężarki

Mała sprężarka naleśnikowa lub sprężarka warsztatowa o wydajności zaledwie 2–5 CFM nie jest w stanie wygenerować wystarczającego stałego przepływu powietrza, aby usunąć wodę z dłuższych odcinków rur. Potrzebujesz objętości (CFM), a nie tylko ciśnienia (PSI). Sprężarka o wydajności 10–20 CFM może pracować w małych systemach mieszkaniowych z krótkimi rurami, ale duże obiekty z wieloma strefami wirnika udarowego wymagają 50 CFM lub więcej. W razie wątpliwości wypożycz kompresor klasy komercyjnej, zamiast polegać na małej jednostce domowej.

Zbyt długa praca sprężarki w jednym cyklu

Ciągły przepływ sprężonego powietrza przez ponad dwie do trzech minut powoduje wytwarzanie ciepła wewnątrz rur i głowic zraszaczy. Elementy z tworzyw sztucznych mogą się wypaczyć lub odkształcić, jeśli zostaną poddane długotrwałemu przepływowi powietrza o wysokiej temperaturze. Zawsze przedmuchuj każdą strefę w krótkich dwuminutowych seriach, a następnie poczekaj, aż sprężarka napełni się i ostygnie przez kilka minut przed kolejnym przejściem. W ten sposób proces trwa dłużej, ale chroni Twój sprzęt.

Zapominanie o izolowanych liniach lub obwodach ręcznego sterowania

Niektóre systemy nawadniające mają strefy kroplowe, obwody węży nawadniających lub strefy dodatkowe, które nie są podłączone przewodowo do głównego sterownika. Łatwo o nich zapomnieć podczas zimowania. Przejdź się po całym obwodzie swojej posesji i sprawdź, czy nie ma dodatkowych zaworów lub głowic, które nie są uwzględnione w harmonogramie sterownika. Nawet pojedyncza nienadmuchana linia boczna, w której znajduje się woda, może w styczniu spowodować pęknięcie rury.

Pominięcie zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym

Izolatory przepływu zwrotnego należą do najdroższych elementów systemu nawadniającego i często kosztują od 75 do 300 dolarów za samo urządzenie plus robociznę związaną z wymianą. Należą one również do komponentów najczęściej ulegających uszkodzeniu przez zamarzanie, ponieważ są montowane nad ziemią w odsłoniętych miejscach. Zawsze otwieraj kurki testowe na zaworze zwrotnym po przedmuchu i zawsze izoluj urządzenie przed zimą. Osłona piankowa dostosowana specjalnie do elementów zapobiegających przepływowi zwrotnemu kosztuje poniżej 15 dolarów w większości sklepów z artykułami do nawadniania.

Zakładając, że wystarczy jedno przejście

Zraszacze udarowe posiadają wewnętrzne zbiorniki i komory sprężynowe, które nie zawsze oczyszczają się po pierwszym przejściu wydmuchu. Woda, która w pierwszym przejściu została wypchnięta częściowo w dół linii bocznej, w drugim przejściu może spłynąć z powrotem do nisko położonej armatury. Stosując metodę wydmuchu, należy zawsze wykonać co najmniej dwa pełne cykle strefy. W systemach z więcej niż dziesięcioma strefami lub ze skomplikowanym prowadzeniem rur, trzy przejścia są profesjonalnym standardem.

Całkowite odłączenie kontrolera

Wielu właścicieli domów całkowicie odłącza sterownik na zimę, aby oszczędzać energię elektryczną. Chociaż jest to nieszkodliwe dla większości nowoczesnych sterowników cyfrowych, może usunąć zapisane harmonogramy stref w starszych modelach bez podtrzymania bateryjnego. Pozostaw sterownik podłączony do prądu (pobór mocy jest minimalny, zwykle poniżej 5 watów) lub zapisz harmonogramy stref przed odłączeniem. Odtworzenie z pamięci dobrze ułożonego harmonogramu na wiosnę to więcej kłopotów niż pożytku.

Zimowe zraszacze udarowe w systemach rolniczych i wielkoskalowych

Zraszacze udarowe od dawna stanowią podstawę nawadniania w rolnictwie — w systemach z pistoletami podróżnymi, nawadnianiu pól o stałym ustawieniu i systemach ochrony sadów przed zamarzaniem powszechnie stosuje się rotory udarowe. Zimowanie tych dużych systemów odbywa się według tych samych zasad, ale na skalę wymagającą większego planowania i sprzętu.

W przypadku systemów uderzeniowych o stałym osadzeniu na polach lub sadach, standardowym podejściem jest osuszenie głównego przewodu poprzez otwarcie najniższych punktów spustowych, a następnie przedmuchanie każdego zestawu bocznego. Stosowane w tym celu sprężarki rolnicze zazwyczaj dostarczają 100 CFM lub więcej , umożliwiając wyczyszczenie wielu głowic na strefę w jednym przejściu.

Systemy pistoletów podróżnych wykorzystujące zraszacze udarowe o dużej średnicy (otwór dyszy od 1 do 2 cali) wymagają całkowitego demontażu w celu przechowywania w zimie. Zdjąć pistolet z wózka podróżnego, spuścić całą wodę z korpusu pistoletu i połączeń obrotowych, a następnie przechowywać pistolet w pomieszczeniu zamkniętym. Wąż doprowadzający powinien być opróżniony i luźno zwinięty podczas przechowywania — przechowywanie węża wypełnionego wodą w ciasnym zwinięciu powoduje, że woda zamarza w skupionych kieszeniach, które mogą rozdzielić złącza węża.

W przypadku instalacji tryskaczowych o stałym oddziaływaniu w sadach lub winnicach stosowanych do ochrony przed mrozem, kwestię przygotowania do zimy komplikuje fakt, że system może wymagać działania aż do późnej jesieni. Na przykład hodowcy z Central Valley w Kalifornii czasami używają zraszaczy udarowych w celu ochrony przed mrozem dopiero w marcu. W takich przypadkach w systemie utrzymuje się ciśnienie, ale jest on codziennie monitorowany, a przygotowanie do zimy odroczone do czasu zakończenia okresu zagrożenia mrozem.

Lista kontrolna po zimie i przygotowanie do wiosennego uruchomienia

Dokładne przygotowanie do zimy zapewnia również płynny rozruch wiosenny. Zanim uznasz, że zadanie zostało wykonane, przejrzyj końcową listę kontrolną:

• Potwierdzono, że wszystkie zawory strefowe są zamknięte
• Potwierdzono, że główny zawór odcinający nawadnianie jest zamknięty
• Kurki testowe zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym pozostawiono lekko otwarte, aby zapobiec gromadzeniu się kondensatu
• Izolator przepływów zwrotnych izolowany osłoną piankową
• Wszystkie odsłonięte rury naziemne owinięte izolacją piankową
• Kontroler ustawiony na tryb deszczowy lub wyłączony z zachowaniem harmonogramu
• Wszelkie przenośne lub mocowane na kolcach głowice udarowe zostały usunięte i przechowywane w pomieszczeniu
• Notatki dotyczące wszelkich głowic lub odcinków rur, które wykazały zużycie, nieszczelności lub nieregularną pracę w ciągu sezonu

Warto rozwinąć ten ostatni punkt. Okres zimowy to idealny czas na odnotowanie wszelkich uderzeń głowic zraszaczy, które w sezonie irygacyjnym obracały się zbyt słabo, były zatkane lub przeciekały z uszczelnienia. Głowice zamienne można zamówić zimą, gdy popyt jest niski, a ceny stabilne. Wymiana zużytej głowicy udarowej przed sprężyną kosztuje 10–40 USD i zajmuje pięć minut przy użyciu klucza do rur. Odkrycie tej samej uszkodzonej głowicy po podlewaniu trawnika na boki przez trzy tygodnie w lipcu kosztuje więcej marnowanej wody i naprawy trawnika niż sama głowica.

Po ponownym uruchomieniu systemu wiosną zawsze naciskaj powoli . Otwórz główny zawór zasilający tylko o jedną czwartą obrotu i pozwól, aby ciśnienie rosło stopniowo przez 10 do 15 minut. Następnie obejdź każdą strefę podczas jej działania, sprawdzając, czy głowice nie wyskakują, głowice rozpylają w niewłaściwym kierunku oraz mokre plamy na trawniku, które sugerują ukryty wyciek. Natychmiast naprawiaj problemy — małe wycieki wykryte wczesną wiosną są znacznie tańsze w naprawie niż te same wycieki po miesiącach pracy bez wykrycia.

Czy warto zatrudnić profesjonalistę czy majsterkowicza?

Dla większości właścicieli domów posiadających standardową instalację tryskaczową obejmującą od 4 do 8 stref, samodzielne wykonanie prac zimowych przy użyciu wypożyczonej sprężarki jest praktyczne i opłacalne. Wypożyczalnie kompresorów w centrach wynajmu narzędzi zazwyczaj działają 50-100 dolarów dziennie , a sama praca zajmuje od jednej do trzech godzin. Jeśli wynajmujesz mieszkanie sąsiadowi, który również potrzebuje zimy, koszty jeszcze bardziej spadają.

To powiedziawszy, profesjonalna obsługa ma sens w kilku konkretnych sytuacjach:

• Twój system ma więcej niż 10 stref lub zajmuje powierzchnię ponad pół akra — wymagania dotyczące doboru sprężarki stają się bardziej złożone, a inwestycja czasu jest znacząca
• Nie masz pewności, gdzie znajduje się port wydmuchowy lub główny wyłącznik – profesjonalista może je zlokalizować bez ryzyka uszkodzenia
• Twój system zawiera mieszankę głowic udarowych, wirników i stref kroplowania, które wymagają różnych ustawień ciśnienia powietrza
• W poprzednich latach wystąpiły uszkodzenia spowodowane odmrożeniem, które nie zostały w pełni naprawione — profesjonalista może ocenić stan systemu przed dodatkowym obciążeniem
• Po prostu nie masz czasu ani możliwości fizycznych, aby poradzić sobie z wielogodzinnym projektem na świeżym powietrzu przy chłodnej jesiennej pogodzie

Profesjonalne usługi zimowania zazwyczaj są płatne 75–200 USD za system mieszkaniowy , w zależności od regionu i liczby stref. Na obszarach takich jak Kolorado, Minnesota czy przedmieścia Chicago, gdzie w październiku nawadnianie przez zimę jest usługą o dużym popycie, rezerwacja na początku września może zaoszczędzić zarówno pieniądze, jak i stres związany z harmonogramem. Wiele firm zajmujących się nawadnianiem oferuje zniżki na przygotowanie do zimy w ramach rocznych umów konserwacyjnych, które obejmują również usługę uruchamiania na wiosnę.