Aby wyregulować zraszacz udarowy, należy dokonać trzech głównych ustawień: kąta obrotu (jak daleko wychyla się w lewo i w prawo), osłony deflektora (która kontroluje odległość i wzór wody) oraz napięcie głowicy. W przypadku większości standardowych modeli należy obrócić lewy i prawy kołnierz wyzwalający na korpusie głowicy zraszacza, aby ustawić strefę nawadniania, wcisnąć klapkę deflektora w dół, aby skrócić odległość wyrzutu, oraz dokręcić lub poluzować śrubę napinającą sprężynę, aby kontrolować prędkość oscylacji głowicy. Na tym właśnie polega sedno — jednak uzyskanie spójnego i równomiernego zasięgu na trawniku lub grządce ogrodowej wymaga bardziej precyzyjnego dostrojenia, niż większość ludzi się spodziewa.
Zraszacze udarowe , czasami nazywane zraszaczami impulsowymi lub zraszaczami obrotowymi, należą do najtrwalszych i najczęściej używanych narzędzi do nawadniania. Działają poprzez wykorzystanie siły wody uderzającej w obciążone ramię deflektora w celu stopniowego obracania głowicy, tworząc charakterystyczny dźwięk klik-kliknięcie-kliknięcie. Ze względu na prostą konstrukcję mechaniczną prawie każdą regulację można wykonać ręcznie, bez użycia narzędzi – gdy już wiesz, do czego służy każdy element.
W tym przewodniku szczegółowo opisano każdy aspekt regulacji zraszacza udarowego, od podstawowych ustawień łuku i odległości po rozwiązywanie typowych problemów, takich jak nierównomierne pokrycie, zatykanie się głowicy i znoszenie cieczy. Niezależnie od tego, czy konfigurujesz nową jednostkę, czy dostrajasz istniejący system, znajdziesz tutaj praktyczne wskazówki krok po kroku.
Zanim dotkniesz jakiejkolwiek regulacji głowicy zraszacza udarowego, poświęć chwilę na zidentyfikowanie kluczowych elementów. Pomijanie tego kroku jest głównym powodem, dla którego ludzie dokonują błędnych zmian i wpadają w frustrację. Części są takie same w przypadku większości marek — Rain Bird, Orbit, Nelson, Melnor — chociaż dokładne nazwy mogą się nieznacznie różnić.
Główny korpus zraszacza łączy się z źródłem wody — za pomocą kolca, gwintowanej rury pionowej lub podstawy sanek. Łożysko w górnej części korpusu umożliwia obrót głowicy. W większości modeli jest to proste łożysko pasowane ciernie, które można regulować pod kątem naprężenia. Jeśli łożysko jest zbyt luźne, głowica obraca się swobodnie, bez klikania. Jeśli jest zbyt ciasno, siła uderzenia nie może napędzać obrotu i głowica utknie.
Większość zraszaczy udarowych ma dwa kołnierze wyzwalające — lewy i prawy — zamontowane na korpusie tuż pod głowicą obrotową. Są to podstawowe elementy sterujące regulacją łuku. Kiedy głowica obrotowa dotrze do jednego kołnierza, mała dźwignia wyzwalająca odwraca kierunek obrotu, wysyłając głowicę z powrotem w drugą stronę. Zmieniając położenie tych kołnierzy, definiujesz lewą i prawą granicę strefy nawadniania. W niektórych modelach jest tylko jeden regulowany kołnierz, a drugi jest stały; sprawdź swoją konkretną jednostkę.
Ramię deflektora to wahadłowe ramię metalowe lub plastikowe, w które uderza strumień wody. Na końcu tego ramienia znajduje się mała zakrzywiona tarcza lub wypustka. Kiedy ta osłona jest umieszczona bezpośrednio w strumieniu wody, rozbija strumień, zmniejszając odległość wyrzutu i tworząc szerszy, bardziej rozproszony strumień wody. Gdy tarcza zostanie podniesiona ze strumienia, pełny strumień przechodzi i osiąga maksymalną odległość. Jest to podstawowa kontrola pozwalająca dostosować odległość docierania wody.
Dysza kontroluje średnicę strumienia wody, a tym samym maksymalną możliwą odległość wyrzutu. Większość zraszaczy udarowych jest wyposażona w wymienne dysze w różnych rozmiarach — zazwyczaj od 3/32 cala do 7/32 cala. Większe dysze zwiększają przepływ i odległość, ale wymagają wyższego ciśnienia wody. Mniejsze dysze zmniejszają przepływ i są lepsze do systemów niskociśnieniowych lub nawadniania z bliskiej odległości. Rozmiar dyszy to ustawienie stałe, a nie coś, co można regulować podczas normalnej pracy, ale zamiana dysz jest uzasadnionym sposobem na zmianę zakresu pokrycia.
Sprężyna na ramieniu odchylającym reguluje szybkość, z jaką ramię odchyla się po uderzeniu wodą. Ciaśniejsza sprężyna oznacza szybszy powrót ramienia, co przyspiesza oscylację głowicy. Luźniejsza sprężyna spowalnia obrót. W wielu modelach w pobliżu podstawy ramienia odchylacza znajduje się mała śruba regulacyjna, która pozwala modyfikować napięcie bez wymiany sprężyny. Właściwe wykonanie tego jest ważne: zbyt duże napięcie powoduje, że zraszacz marnuje czas na powrót zamiast do przodu; za mało i może się zawiesić.
Regulacja łuku jest najczęstszym powodem, dla którego ktoś podnosi zraszacz udarowy, aby go zmodyfikować. Może podlewa chodnik, spryskuje płot lub zostawia suchy pas na środku trawnika. Oto jak precyzyjnie ustawić łuk.
Większość zraszaczy udarowych można ustawić w dowolnym miejscu, począwszy od wąskiego Łuk 40 stopni aż do pełnego Pełne koło 360 stopni . Aby uzyskać pokrycie pełnego koła, wystarczy ustawić oba kołnierze wyzwalające tak, aby żaden z nich nie sprzęgał się z dźwignią wyzwalającą, umożliwiając ciągły obrót głowicy w jednym kierunku. Jest to typowe ustawienie dla okrągłych trawników lub wokół drzew.
W przypadku częściowego łuku — powiedzmy obejmującego prostokątną grządkę wzdłuż płotu — zazwyczaj ustawia się łuk w przedziale od 90 do 180 stopni. Łuk o kącie 90 stopni obejmuje strefę ćwierćkola; 180 stopni obejmuje półkole. Wybrany łuk powinien pasować do kształtu nawadnianego obszaru.
Regulacja zasięgu wody odbywa się przede wszystkim poprzez położenie osłony deflektora. Jest to niezależne od regulacji łuku i często jest pomijane przez początkujących, w przypadku których zewnętrzna krawędź trawnika zostaje zalana, podczas gdy wewnętrzna powierzchnia pozostaje sucha.
Osłona deflektora to mała zakrzywiona wypustka na końcu ramienia udarowego. Do zmniejszyć odległość rzutu , wciśnij osłonę deflektora w strumień wody. Im większą część strumienia przerywa, tym krótsza będzie woda i tym szerszy będzie kąt natrysku. Jest to przydatne, gdy zraszacz jest umieszczony blisko obszaru podlewania lub gdy trzeba trzymać wodę z dala od granic, takich jak ścieżka lub płot.
To zmaksymalizować odległość rzutu , całkowicie wyjmij osłonę deflektora ze strumienia. Pełny strumień leci wówczas nieprzerwanie. Przy normalnym ciśnieniu wody w budynkach mieszkalnych (40–60 psi) większość standardowych tryskaczy udarowych ze średniej wielkości dyszą będzie wyrzucać wodę 25 do 45 stóp z całkowicie podniesionym deflektorem. Przy całkowicie włączonym deflektorze odległość ta może spaść do zaledwie 3–4 metrów.
Ciśnienie wody ma bezpośredni i znaczący wpływ na odległość rzutu. O godz 30 psi typowy tryskacz udarowy może osiągnąć wysokość 25–30 stóp. O godz 60 PSI ta sama głowa może osiągnąć 40–50 stóp. Oznacza to, że jeśli ciśnienie wody w domu zmienia się w ciągu dnia – co często ma miejsce na obszarach o dużym natężeniu ruchu w okolicy – wzór zasięgu ulegnie odpowiedniej zmianie. Jeśli zasięg jest nierówny, przyczyną mogą być wahania ciśnienia, a nie źle wyregulowana głowica.
Jeśli sama osłona deflektora nie zapewnia wystarczającej regulacji zasięgu, rozważ wymianę dyszy. Większość zraszaczy udarowych obsługuje wymienne dysze, które zatrzaskuje się lub przykręca. Większy otwór dyszy zwiększa natężenie przepływu i wydłuża odległość wyrzutu; mniejsza dysza zmniejsza oba. Oto ogólny przewodnik:
| Rozmiar dyszy | Natężenie przepływu (GPM) | Przybliżona odległość rzutu | Najlepsze zastosowanie |
|---|---|---|---|
| 3/32" | 1,5 – 2,0 | 20 – 28 stóp | Małe trawniki, rabaty ogrodowe |
| 5/32" | 3,0 – 4,0 | 30 – 38 stóp | Trawniki średnie, zastosowanie standardowe |
| 7/32" | 5,5 – 7,0 | 40 – 50 stóp | Duże trawniki, boiska sportowe |
Prędkość, z jaką obraca się zraszacz udarowy, wpływa na równomierne rozprowadzanie wody w strefie. Głowica, która obraca się zbyt wolno, koncentruje wodę w pobliżu krawędzi; taki, który wiruje zbyt szybko, może nie dostarczyć wystarczającej ilości wody na metr kwadratowy, zanim ruszy dalej.
Prędkość obrotowa jest regulowana przez napięcie sprężyny na ramieniu odchylającym. Większość zraszaczy udarowych ma małą śrubę lub zacisk, który reguluje to napięcie:
W przypadku większości trawników przydomowych idealna prędkość obrotowa zapewnia w przybliżeniu pełny cykl łuku (w przód i w tył). 30 do 90 sekund , w zależności od kąta łuku. Wykonanie pełnego cyklu tam i z powrotem przy typowym ciśnieniu w mieszkaniu powinno zająć około 45–60 sekund łuku o kącie 180 stopni. Jeśli cykl trwa mniej niż 20 sekund, sprężyna jest zbyt napięta. Jeśli zgaśnie lub zajmie to więcej niż 2 minuty, sprężyna może być zbyt luźna lub łożysko głowicy jest zbyt ciasne.
Po wyłączeniu wody ręcznie dociśnij ramię deflektora do otworu wylotowego wody w głowicy. Puść go i zobacz, jak szybko się odskoczy. Powinien powrócić mocno i wyraźnie w ciągu około pół sekundy. Jeśli ledwo się porusza, oznacza to, że sprężyna jest za słaba lub łożysko za ciasne. Jeśli odskoczy gwałtownie i natychmiast, sprężyna może być nadmiernie napięta i spowodować przekroczenie przez główkę śladów na kołnierzu wyzwalającym.
Omówione dotychczas regulacje łuku i odległości pozwalają określić, dokąd płynie woda. Jednak dopasowanie zasięgu zraszacza uderzeniowego do rzeczywistego kształtu trawnika lub ogrodu wymaga przemyślenia zarówno umiejscowienia, jak i ustawień.
Zraszacze udarowe w naturalny sposób wytwarzają wzory okrągłe lub łukowe. Efektywne pokrycie prostokąta zwykle wymaga umieszczenia zraszacza w jednym z narożników i ustawienia łuku pod kątem 90 stopni lub w środku jednej krawędzi i ustawienia łuku pod kątem 180 stopni. W przypadku trawnika o wymiarach 30 x 30 stóp kwadratowych umieszczenie zraszacza pośrodku z ustawieniem pełnego obrotu 360 stopni i odległością rzutu wynoszącą 15 stóp pokrywa cały obszar. W przypadku prostokątnego łóżka o wymiarach 20 x 40 stóp umieszczenie dwóch zraszaczy w punktach środkowych krótkich końców, każdy ustawiony na 180 stopni z zasięgiem 20 stóp, zapewni dobre równomierne pokrycie.
Nieregularne kształty są trudniejsze. Ogólna strategia polega na umieszczeniu zraszacza w najszerszym miejscu i ustawieniu łuku tak, aby obejmował najdłuższy wymiar, a następnie poleganiu na nakładaniu się sąsiedniego zraszacza w celu wypełnienia wąskich rogów. Dobrą zasadą jest pozwolenie co najmniej 50% nakładania się pomiędzy sąsiednimi strefami zraszaczy. To nakładanie się gwarantuje, że nawet jeśli jedna główka będzie lekko przesunięta, żaden obszar nie pozostanie niezalany.
Wąskie pasy do sadzenia – takie jak szeroka na 4 stopy granica wzdłuż płotu – to jeden z najtrudniejszych scenariuszy w przypadku zraszaczy uderzeniowych. Minimalny łuk na większości głowic wynosi około 40 stopni, ale naturalny wzór zraszacza uderzeniowego to szeroki łuk, a nie wąski pas. W przypadku pasków węższych niż 2 metry rozważ użycie małej dyszy, całkowicie włączając osłonę deflektora w celu skrócenia i poszerzenia strumienia oraz ustawienie bardzo wąskiego łuku. Alternatywnie, w przypadku bardzo wąskich obszarów bardziej skuteczny może być inny typ zraszacza, np. obrotowa dysza paskowa.
Nawet dobrze wyregulowany zraszacz udarowy może z czasem powodować problemy, szczególnie po zimowym przechowywaniu lub intensywnym użytkowaniu. Większość problemów ma charakter mechaniczny i można je naprawić bez wymiany całego urządzenia.
To najczęstsza skarga. Przyczyny obejmują:
Jeśli zraszacz obraca się w sposób ciągły w jednym kierunku, zamiast omiatać tam i z powrotem, dzieje się jedna z dwóch rzeczy: albo jest ustawiony w tryb pełnego obrotu (oba kołnierze wyłączające zostały przesunięte na bok), albo dźwignia wyłączająca jest wygięta lub złamana i nie zaczepia już o kołnierze. Najpierw sprawdź kołnierze wyzwalające — jeśli są prawidłowo ustawione, a dźwignia nadal nie łapie, sprawdź samą dźwignię pod kątem odkształceń. W wielu modelach dźwignię wyzwalającą można wymienić jako część zamienną za kilka dolarów.
Jeśli niektóre części strefy podlewania zostaną zamoczone, a inne pozostaną suche, przyczyną problemu jest zazwyczaj jedna z trzech przyczyn:
Jeśli woda stale przekracza cel, wepchnij osłonę deflektora głębiej w strumień. Jeśli deflektor jest już całkowicie włączony, a wyrzut jest nadal zbyt duży, możesz potrzebować mniejszej dyszy. Sprawdź także, czy ciśnienie wody nie przekracza zakresu zalecanego dla Twojego modelu zraszacza – do którego przeznaczona jest większość głowic udarowych przeznaczonych do użytku w budynkach mieszkalnych 30 do 70 psi , a działanie powyżej tego zakresu spowoduje nadmierny dystans i z czasem może spowodować uszkodzenie głowicy.
Wyciek w miejscu połączenia to zazwyczaj zużyta podkładka lub uszkodzona uszczelka gwintu. Przed ponownym podłączeniem owiń gwinty męskie świeżą taśmą hydrauliczną (taśmą PTFE) i wymień wewnętrzną gumową podkładkę, jeśli jest pęknięta lub spłaszczona. Nie dokręcaj zbyt mocno — w przypadku standardowych połączeń gwintowych węża ogrodowego zwykle wystarczy dokręcenie ręką plus ćwierć obrotu.
Zraszacze podziemne — takie, które pojawiają się po aktywowaniu strefy — podlegają tym samym zasadom regulacji, co powyżej, ale różnią się warunkami dostępu i pracy. Głowica znajduje się w tulei pod ziemią i zazwyczaj trzeba ręcznie podciągnąć taśmę, aby uzyskać dostęp do kołnierzy regulacyjnych.
Jedna ważna uwaga dotycząca systemów podziemnych: ciśnienie robocze na każdej głowicy w systemie może różnić się od głównego ciśnienia zasilania ze względu na utratę tarcia w rurze, zmiany wysokości i liczbę głowic pracujących jednocześnie. Głowa na koniec długiej serii często działają przy znacznie niższym ciśnieniu niż głowice w pobliżu zaworu zasilającego. Oznacza to, że zmiany odległości rzutu dokonane na jednej głowie mogą nie przekładać się na inną głowę w tej samej strefie. Dostosuj każdą głowicę indywidualnie, gdy ta strefa jest uruchomiona.
Właściwa konserwacja zmniejsza częstotliwość konieczności ponownej regulacji i znacznie wydłuża żywotność tryskacza. Dobrze konserwowany zraszacz udarowy może przetrwać 10 do 20 lat w normalnym użytkowaniu; zaniedbany może zawieść po dwóch, trzech sezonach.
Zrozumienie, kiedy zraszacz udarowy jest właściwym narzędziem, pomoże Ci podejmować mądrzejsze decyzje dotyczące regulacji i rozmieszczenia. Zraszacze udarowe doskonale sprawdzają się w określonych scenariuszach, ale nie są najlepszym wyborem w każdej sytuacji.
| Typ zraszacza | Najlepszy obszar zasięgu | Odporność na wiatr | Typowy rzut | Elastyczność regulacji |
|---|---|---|---|---|
| Zraszacz udarowy | Średnie i duże otwarte przestrzenie | Dobry (strumień niskokątowy) | 25–50 stóp | Wysoka (łuk, odległość, prędkość) |
| Zraszacz oscylacyjny | Trawniki prostokątne | Słaby (natrysk o wysokim łuku) | 15–30 stóp | Umiarkowany (szerokość, zasięg) |
| Zraszacz obrotowy | Małe i średnie kręgi | Umiarkowane | 10–20 stóp | Niski |
| Wąż nasiąkający | Wąskie rzędy i łóżka | Doskonały (bez wody unoszącej się w powietrzu) | Nie dotyczy | Niski |
| Nawadnianie kropelkowe | Pojedyncze rośliny i pojemniki | Znakomicie | Nie dotyczy | Wysoki (wybór emitera) |
Zraszacze udarowe nadają się do stosowania na dużych, otwartych trawnikach, gdzie odległość rzutu ma znaczenie, a wiatr czasami zakłóca nawadnianie. Ich strumień o dużej prędkości i niskim kącie jest znacznie bardziej odporny na znoszenie przez wiatr niż miękki strumień o wysokim łuku z tryskacza oscylacyjnego. W umiarkowanie wietrzny dzień (10–15 mil na godzinę) zraszacz oscylacyjny może przegrać 30–50% jego efektywnego zasięgu dryfować; zraszacz uderzeniowy w tych samych warunkach traci znacznie mniej.
Są jednak mniej idealne do kwietników z delikatnymi roślinami (siła uderzenia może uszkodzić delikatny wzrost), do obszarów wymagających bardzo precyzyjnych granic pokrycia (strumień na zewnętrznej krawędzi łuku jest nieco rozproszony) oraz do ogrodnictwa pojemnikowego lub podwyższonych grządek, gdzie potrzebny jest strumień wody skierowany na glebę, a nie na baldachim.
Po ustaleniu podstawowych ustawień łuku i odległości istnieją dodatkowe techniki stosowane przez profesjonalnych instalatorów nawadniania, aby wycisnąć lepszą wydajność zraszaczy uderzeniowych. Nie zawsze są one konieczne w przypadku prostego trawnika przydomowego, ale robią prawdziwą różnicę na większych lub bardziej złożonych obszarach.
Złoty standard w projektowaniu tryskaczy nazywany jest pokryciem typu head-to-head: każdy tryskacz powinien wyrzucać wodę aż do miejsca, w którym znajduje się sąsiedni tryskacz. Jeśli więc zraszacze uderzeniowe są oddalone od siebie o 30 stóp, każdy z nich powinien wyrzucać wodę na odległość 30 stóp. Powoduje to 100% nakładanie się w punkcie środkowym, co brzmi jak nadmierne podlewanie, ale w rzeczywistości jest konieczne, aby zrekompensować naturalne zwężenie dawki aplikacji w kierunku zewnętrznej krawędzi strefy dowolnego zraszacza. Dawka stosowania w pobliżu dyszy jest wysoka; opada znacznie w kierunku krawędzi rzutu. W przypadku bezpośredniego zasięgu, wewnętrzny obszar każdej strefy o wysokim współczynniku kompensuje zewnętrzną krawędź sąsiedniej strefy o niskim współczynniku.
Aby zmierzyć, czy zasięg jest rzeczywiście równy, wykonaj test kubka połowowego. Umieść pojemniki o prostych ściankach (puszki z tuńczykiem dobrze się sprawdzają) w regularnych odstępach w strefie pojenia – powiedzmy co 1,5 metra w siatce. Uruchom zraszacz na dokładnie 15 minut, następnie zmierz głębokość wody w każdej puszce. Idealnie byłoby, gdyby wszystkie puszki miały mniej więcej równe ilości. Dobrze wyregulowany system zraszaczy uderzeniowych powinien wykazywać nie więcej niż a Zmienność 20–25%. pomiędzy najwyższą i najniższą miseczką. Większe zróżnicowanie wskazuje na konieczność dokonania określonych korekt: puszka ze zbyt małą ilością wody znajduje się w szczelinie; puszka zawierająca zbyt dużo może znajdować się w strefie nakładania się.
Jeśli ciśnienie wody zmienia się znacząco (wahania o więcej niż około 10 PSI podczas nawadniania), dodanie regulatora ciśnienia do każdej strefy lub do głównego źródła zasilania ustabilizuje odległość wyrzutu zraszacza udarowego. Reduktory utrzymujące stałe ciśnienie wyjściowe — zazwyczaj dostępne pod adresem 30, 45 i 60 psi ustawienia — koszt od 15 do 40 dolarów i instalacja zgodnie z wężem zasilającym lub pionem. Różnica w stałym pokryciu może być znacząca, szczególnie w systemach, w których wiele stref ma wspólne zasilanie, a aktywacja jednej strefy powoduje spadek ciśnienia w innych.
W przypadku zraszaczy wkopanych w ziemię wysokość pionu – jak daleko głowica wystaje ponad darń po włączeniu – znacząco wpływa na zasięg. Głowa, która wyskakuje zaledwie 2 cale nad 3-calowym trawnikiem, jest skutecznie blokowana przez trawę, radykalnie zmniejszając efektywną odległość rzutu. W przypadku większości trawników na krótko przyciętych trawnikach stosuje się 4-calowe głowice wysuwane Głowice 6-calowe na murawie średniej wysokości. W przypadku traw ozdobnych lub łóżek okrywowych, które rosną wyższe, mogą być potrzebne 12-calowe piony. Dostosowywanie ustawień łuku i odległości bez uwzględnienia przeszkód ze strony otaczającej roślinności jest częstym błędem, który marnuje godziny na rozwiązywanie problemów.
Oto skonsolidowany zbiór najpopularniejszych zadań regulacyjnych w przypadku standardowej głowicy zraszacza udarowego:
| Cel | Co wyregulować | Kierunek | Notatki |
|---|---|---|---|
| Poszerz łuk | Obroże podróżne | Rozsuń kołnierze bardziej od siebie | Maksymalny kąt: 360° |
| Wąski łuk | Obroże podróżne | Zsuń kołnierze bliżej siebie | Minimalny łuk: ~40° |
| Zmniejsz odległość rzutu | Tarcza deflektora | Wciśnij tarczę w strumień | Poszerza także kąt natrysku |
| Zwiększ odległość rzutu | Tarcza deflektora | Wyjmij tarczę ze strumienia | Pełny strumień dla maksymalnego zasięgu |
| Przyspiesz rotację | Śruba napinająca sprężynę | Dokręcić | Nie dokręcaj zbyt mocno |
| Zwolnij obrót | Śruba napinająca sprężynę | Poluzuj | Sprawdź, czy nie ma przeciągnięcia |
| Zmień podstawowe natężenie przepływu | Dysza | Zamień na większy lub mniejszy | Większość modeli wykorzystuje wymienne dysze |
| Włącz obrót po pełnym okręgu | Obroże podróżne | Przesuń oba kołnierze poza ścieżkę dźwigni | Głowa kręci się ciągle w jedną stronę |
Większość regulacji można wykonać w czasie krótszym niż dwie minuty po zapoznaniu się z konkretnym modelem tryskacza. Za pierwszym razem przeznacz około 15–20 minut na głowę na obserwację pełnego cyklu i wprowadzenie poprawek. Następnie drobne poprawki w miarę zmiany pór roku lub wymagań dotyczących zasięgu zajmują bardzo mało czasu.
Kluczową kwestią, o której należy pamiętać, jest to, że regulacja zraszacza uderzeniowego jest iteracyjna — ustawiasz, obserwujesz, regulujesz i jeszcze raz obserwujesz. Żadna korekta nie jest trwała, a celem jest wzór pokrycia, który zapewnia stałą, stałą ilość wody we właściwym miejscu. Dzięki odpowiedniej kombinacji ustawień łuku, odległości i prędkości obrotowej odpowiednio wyregulowany zraszacz udarowy jest jednym z najbardziej niezawodnych i opłacalnych narzędzi do nawadniania dostępnych dla nieruchomości dowolnej wielkości.